سلطه بی چون و چرای شبکه های اجتماعی مجازی (یا جوامع مجازی) را بر دنیای ارتباطات نمی توان انکار کرد. این جامعه های مجازی نه تنها حکومت خود را در دنیای اینترنت تثبت کرده اند، بلکه رسانه های پرطرفداری مانند تلوزیون و رادیو را هم تحت الشعاع خود قرار داده اند و در تحولات دنیا نقش اساسی بازی می کنند. این روزها حتی برنامه های تلوزیونی پر بیینده دنیا هم برای خودشان صفحه ای در شبکه های اجتماعی مانند توییتر و فیس بوک دست و پا کرده اند تا از نزدیک با طرفداران خودشان در ارتباط باشند.

از طرف دیگر پزشکی دنیایی است که پایه های آن بر کار تیمی و ارتباطات بنا شده است، بنابراین واضح است که ابزارهای ارتباطی جدید (و از جمله جامعه های مجازی) می توانند برای پزشکان بسیار مفید باشند.

در کشورهای پیشرفته، نه تنها پزشکان در شبکه های اجتماعی عمومی مانند فیس بوک و گوگل پلاس و توییتر حضور گسترده ای دارند، بلکه برای خود جامعه های مجازی اختصاصی هم دارند تا در آنجا به تبادل نظرات و مطالب علمی و موضوعات مورد علاقه خودشان بپردازند، اما متاسفانه ما در این زمینه با یک جای خالی بسیار بزرگ مواجه هستیم. با جستجوی عباراتی مانند “جامعه مجازی پزشکان” و یا “شبکه اجتماعی پزشکان” به زبان فارسی، به سایتهایی می رسیم که یا اصلا به موضوع مورد نظر ما ارتباطی ندارند و یا اینکه فعالیت آنها محدود و منحصر به کاربران اندکی است.

 جالب است که همان تعداد انگشت شماری هم که در این سایتها فعالیت می کنند، یا بیشتر از دانشجویان رشته های علوم پزشکی هستند و یا اینکه اصلا دانشجو و شاغل رشته پزشکی نیستند و افرادی هستند که شاید از سر کنجکاوی راه به این سایتها باز کرده اند. به هر حال آنچه که واضح است، عدم حضور فعال پزشکان (بویژه شاغلین این رشته) در عرصه شبکه های مجازی است. دلیل آن را می توانیم در چند مورد جستجو کنیم:

۱- مشغله فراوان: بسیاری از دانشجویان پزشکی، بعد از فارغ التحصیلی یا وارد ماراتن های نفس گیر رزیدنتی می شوند و یا با شیفتهای طاقت فرسای متوالی، بخت خود را در بازار کار می آزمایند. در این شرایط دیگر وقت و دل و دماغی برای حضور مجازی پیدا نمی کنند.

۲- دید منفی: تبلیغات منفی فراوانی که گاه حتی از مجاری رسمی در مورد جامعه های مجازی صورت می پذیرد، باعث شده تا پزشکان پیش کسوت معمولا دید مثبتی به حضور آنلاین همکاران خود نداشته باشند و در بهترین حالت آن را نوعی اتلاف وقت بدانند. برخی محدودیتهای موجود و عدم امکان استفاده مناسب از امکانات آنلاین نیز باعث دور ماندن و بی اطلاعی این دسته از همکاران از جامعه های مجازی و مزایای آن می شود.

۳- سخت است! : عدم آشنایی با شبکه های اجتماعی باعث شده که عده ای از همکاران چنین فکر کنند که فعالیت در شبکه های مجازی نیازمند دانش فنی بالا و تخصص ویژه ای است، در حالیکه شاید بتوانیم بگوییم، برای استفاده از شبکه های مجازی همانقدر دانش مورد نیاز است که برای استفاده از یک موبایل نیاز به تخصص داریم!

۴- نبود دسترسی: امروزه بیشتر شبکه های اجتماعی اپلیکیشنهایی برای تلفنهای همراه و تبلتها دارند که استفاده از آنها را راحت می کنند؛ «به راحتیِ چند ضربه بر صفحه تلفن همراهتان!» اما متاسفانه بیشتر این ابزارها یا برای ما قابل دانلود نیستند و یا بعد از دانلود قابل استفاده نیستند. این سختیها باعث می شود که روز به روز شکاف دیجیتال بین پزشکان ایرانی و همتایانشان در دیگر نقاط دنیا عمیقتر شود.

اما علیرغم تمام این بهانه ها، به نظر می رسد که حضور پررنگتر و منسجم تر پزشکان ایرانی در دنیای مجازی یک ضرورت است. بعضی از فایده های حضور پزشکان در قالب یک جامعه مجازی می توانند این موارد باشند:

۱- تسهیل ارتباط حرفه ای : شبکه های اجتماعی و سایتهای ویژه پزشکان می توانند ارتباط پزشکان با یکدیگر را به راحتی امکانپذیر کنند. در سایه این ارتباطات پزشکان می توانند به راحتی اخبار و تازه های پزشکی را با یکدیگر به اشتراک بگذارند، در جریان سمینارها و اتفاقات پژوهشی قرار بگیرند، راندهای مجازی برگزار کنند و حتی در مسائل صنفی خود یک صدا به جلو بروند.

۲- هرکسی می تواند تریبون داشته باشد: در حال حاضر یکی از نقاط ضعف جامعه پزشکان ایران، نداشتن شبکه موثر و فعالی برای پاسخ دهی منطقی و پویا به تحولات عرصه بهداشت و سلامت است. بعنوان مثال در مورد طرح پزشک خانواده شهری  ممکن است هر پزشک نظرات و انتقادات سازنده ای داشته باشد که بدون رسانه های کاربرمحوری مانند شبکه های اجتماعی مجازی پزشکان، رساندن آن به گوش دیگر همکاران و مسوولان کمی سخت به نظر می رسد.

۳- تولید محتوای علمی: محتوای پزشکی علمی به زبان فارسی بسیار بسیار کم است. جستجوی کلمات کلیدی مرتبط با سلامت و پزشکی به زبان فارسی معمولا به جای انکه به سایتهایی با محتوای علمی و صحیح منجر شود، به سایتهای زرد و تبلیغات آنچنانی یا وبلاگهای مروجین علم کاذب (خرافات شبه علمی) می انجامد. حضور فعالتر پزشکان در دنیای مجازی می تواند باعث افزایش تولید محتوای علمی در وب و افزایش آگاهی عمومی و اعتماد مردم به دانش نوین شود.

پیشنهاد:

بد نیست مسوولان محترم انجمن های علمی پزشکان یا سازمان نظام پزشکی، با استفاده از پتانسیلهای خود و با بهره گرفتن از دانش طراحان وب، در تاسیس شبکه اجتماعی مجازی پزشکان پیشقدم شوند. مثلا سازمان نظام پزشکی می تواند به هر عضو سازمان یک نام کاربری و کلمه عبور اختصاص دهد و بعضی اخبار را جهت اطلاع رسانی در این شبکه اختصاصی منتشر کند و سپس نظر کاربران را (که همان اعضای نظام پزشکی هستند) از طریق همین شبکه دریافت کند.

صفحه Med Apple در فیس بوک
صفحه Med Apple در گوگل پلاس
توییتر Med Apple

ما بعنوان مقام ابجدالحکمایی احساس کردیم که در این برهه خطیر زمانی و سایر برهه های خطیر مکانی، زمانی و غیره حیف است که جامعه را از روشنگری ها و مانیفست خودمان محروم نگه داریم. فلذا بر آن شدیم که اصول عقاید خود را جهت تنویر افکار در اختیار عامه قرار دهیم. در این باب اولین زاویه دیدمان در مورد عطارها است.

ما معتقدیم عطارها و حتی علاف ها حق دارند وحتما باید در امورد درمان مداخله کنند و اصلا باید طبابت هم بکنند. چرا که این کار کلی خاصیت دارد و برای تقویت قوای بهداشتی مملکت مفید است. برای این حرف دلایل محکمی هم داریم:

۱-      از قدیم گفته اند “گربه دستش به گوشت نمی رسه می گه پیف پیف” خب ما که از گربه باهوشتر هستیم چرا از این ترفند استفاده نکنیم؟ حالا که داروهای صد در صد تولید داخل ما که در تولید آنها به خودکفایی رسیده بودیم، به دلیل گرانی ارز و کاهش واردات مواد دارویی، کمیاب شده اند چرا به طبیعت رو نیاوریم؟ به کوری چشم دشمنان، داروهای گیاهی عطاری ها از زیر هر بته ای به عمل می آیند و تا هزاران سال هم از نظر علفیات تامین هستیم. پس مرگ بر داروهای صنعتی و بسته بندی شده و درود بر دوا علفی

۲-      من از شما سوال می کنم: چرا این همه پول را برای بسته بندی بهداشتی داروها تلف کنیم؟ آخرش که قرار است همه این پلاستیکها و کارتنهایی که در بسته بندی داروها استفاده می شوند بروند توی سطل آشغال، خب از همون اول ما دواعلفی ها را در عطاریها داخل سطلهای بزرگ بصورت از تولید به مصرف عرضه می کنیم، اینطوری کار برادران زحمتکش رفتگر هم سبک می شود. هر کسی هم گفته که مواد غذایی و دارویی باید بسته بندی درستی داشته باشند بیخود کرده…

۳-      اصولا از نظر ما علم در زمان ابن سینا متوقف شده و از آن به بعد هرچه خارجیها و داخلیها بر علم افزوده اند، تکرار حرفهای قبلی بوده، کل دانش طب یعنی اینکه آدمها یا مزاجشان سرد است و یا گرم. فشار خون ودیابت و هزار جور سندرم دیگر هم من در آوردی است و خارجیها برای اینکه اسم خودشان را مطرح کنند، هی سندرم از خودشان در آورده اند و اسمشان را گذشاته اند رویش…شما ببینید آیا ما یک سندرم خرزوخان داریم؟ نه! اما کلی سندرم جیمز و رابرت داریم. پس می توانید توطئه غربیها را در اینجا هم به وضوح ببینید.

۴-      در این برهه حساس ما چرا باید برای تربیت هر دکتر سالها وقت و میلیونها هزینه صرف کنیم؟ طرف برود ۱۲ سال درس بخواند، بعد کلی هزینه کلاس کنکور بدهد، بعدش ۷ سال آزگار برود دانشگاه آن هم دور از خانواده، بعد ۲ سال هم طرحش را در دارقوزآباد بگذراند و بعد از کلی جان کندن رزیدنتی قبول شود و ۴ سال هم آنجا درس بخواند و الی آخر… خب که چی؟ جوانان محترم یکی دو ماه بروند وردست یه نفری همه فوت و فن دکتربازی را یاد بگیرند و بروند دکان باز کنند برای خودشان. ببینید چقدر در هزینه ها صرفه جویی می شود؟ حالا یکی دو نفری هم این وسط به خاطر تشخیص غلط  عطارها جان ببازند، عوضش در هزینه ها صرفه جویی کرده ایم.

۵-      این همه بیمه و خدمات درمانی و اینها همه باید کار کنند تا مثلا قسمت کوچکی از هزینه های درمان را بپردازند در حالیکه که وقتی کار درمان را به دست عطارها می پردازیم دیگر کسی موظف نیست پول داروی مریض را بدهد. به همین راحتی مشکل بیمه ها هم حل می شوند و بیمه ها می تواننند با بسته های پول بازی کنند.

۶-      تازه کار معاونت درمان و غذا و دارو هم کم میشود. چرا که معاونت درمان به نیم متر کوچک بودن مساحت درمانگاهها گیر می دهد اما به فلسفه وجودی عطاریها و دخالت آنها در درمان کاری ندارد. معاونت غذا و دارو هم کاری با دواعلفی ها ندارد چرا که تا جایی که ما می دانیم علف نه دارو حساب می شود و نه غذا.

۷-      کلا طبیعت چیز خوبی است و هر ماده شیمیایی خطرناک و شیطانی است. مثلا همین H2O یک ماده شیمیایی شیطانی است. خارجی ها خودشان به هیدروژن و اکسیژن می گویند: هایدروجن و اکسی جن. حیف نیست از مواد طبیعی مانند زهر مار، عصاره شوکران و قارچ سمی و نان کپک زده برای درمان بیماریها استفاده نشود؟ تازه ما تازگیها تبلیغ داروی طبیعی بسیار خوبی به نام پماد الاغ را در عطاریها دیده ایم. آیا واقعا حیف نیست؟

بیایید به طبیعت برگردیم

صفحه Med Apple در فیس بوک
صفحه Med Apple در گوگل پلاس
توییتر Med Apple

یکی از مشکلاتی که امروزه گریبانگیر سلامت بشر شده است، افزایش مقاومت به داروهای آنتی بیوتیک (ضد عفونت) در دنیا است. روز به روز مقاومت باکتریها به داروهای آنتی بیوتیک افزایش می یابد و باعث کاهش بهبودی بیماران مبتلا به عفونتها با درمانهای متداول می شود.

جالب است که میزان مقاومت به داروها در کشورهای مختلف، با فرهنگ مصرف دارو در آن کشورها انطباق دارد، مثلا در کشورهای اسکاندیناوی (سوئد، دانمارک، نروژ و فنلاند) کمتر از ۵% مردم مقاومت به آنتی بیوتیک نشان می دهند در حالیکه این مقدار در کشورهای جنوب اروپا (یونان ، اسپانیا و…) بسیار بیشتر و بین ۲۵ تا ۵۰ درصد است. متاسفانه طبق معمول آمار دقیقی در مورد کشورمان در دسترس نداریم، اما ممکن است آمار مقاومت به آنتی بیوتیک در کشورما بالاتر از اینها هم باشد.

در این شرایط پزشکان دنیا دست به هر بررسی و آزمایشی می زنند تا شاید راهی برای کاهش مقاومت باکتریها پیدا کنند یا داروهای نوینی را به کمک بگیرند، حتی اگر ان دراو یک داروی ضد جنون باشد.

از چند سال پیش مشخص شده بود که مصرف همزمان آنتی بیوتیکها با  یک داروی ضدجنون مورد استفاده در اسکیزوفرنیا، به نام تیوریدازین (thioridazine)  باعث می شود که باکتریهای مقاوم، دیگر مقاومتی از خود نشان ندهند و به راحتی توسط آنتی بیوتیکهای معمول تارو مار شوند. اما چرا؟ این سوالی بود که دانشمندان تا همین چند وقت پیش به دنبال جوابی برای آن می گشتند.

اخیرا یک گروه از دانشمندان دانمارکی (باز هم دانمارکیها!) پس از انجام تحقیقات گسترده به این نتیجه رسیدند که تیوریدازین، باعث آسیب پذیر شدن و تخریب دیواره سلولی باکتریها می شود و به این ترتیب مقاومت آنها را در برابر داروهای انتی بیوتیکی در هم می شکند.نتایج این تحقیق در نشریه PLOS ONE مارس ۲۰۱۳ منتشر شده است.

خب اما این تحقیق به چه دردی می خورد؟ آیا ما از فردا باید به هر بیماری با عفونت گلو تیوریدازین هم بدهیم؟ مسلما پاسخ خیر است. اما گذشته از اینکه میتوان در موارد خاص و  شرایط تهدید کننده حیات دست به دامان تیوریدازین هم شد، این تحقیق ک راه جدید پیش روی ما می گذارد: ما می توانیم بر اساس واکنشی که منجر به تخریب دیواره سلولی باکتریها می شود، داروهای جدیدی تولید کنیم که عوارض داروهای ضدسایکوز (ضدجنون) را نداشته باشند، اما ضربات سهمگینی به دیواره باکتریها وارد کنند. یا حتی می توانیم مولکول خود تیوریدازین را طوری دستکاری کنیم که قسمت واکنش دهنده با دیواره باکتریها سالم بماند اما قسمتی که بر سولهای عصبی موثر است، حذف یا بی اثر شود.

منبع

صفحه Med Apple در فیس بوک
صفحه Med Apple در گوگل پلاس
توییتر Med Apple

از عشق و دیگر شیاطین!

«مورتالیته و جیغ سیاه» عنوان کتابی است از دکتر زویا طاوسیان، متخصص زنان و زایمان که خاطرات را از دوران تحصیل در دوره رزیدنتی گرد آورده است. پیش‌تر منتخبی از این خاطرات، در ماهنامه «داستان» همشهری، منتشر شده بود و اکنون پس از گذشت یک سال، انتشارات لوح‌زرین، متن کامل این خاطرات را به مخاطبان عرضه کرده است. دکتر طاوسیان، که بنا به اطلاعات سایت نظام‌پزشکی هم‌اکنون در شهرستان شازند استان مرکزی مشغول طبابت است، علاوه بر وبلاگ‌نویسی، در زمینه نگارش داستان کوتاه نیز تجربه‌هایی دارد و مجموعه داستانی با عنوان ندای درون، نیز منتشر کرده است. با هم قسمتی از کتاب مورتالیته و جیغ سیاه را می خوانیم:

 زایمان خانوادگی

توی یکی از اتاق های لیبر دوتا مریض روی تخت های کنار هم خوابیده اند و یک روند دعوا می کنند.در همان حال هم از زور درد به خود مب پیچند و گریه و زاری می‌کنند.

دست چپی زن مسن و جاافتاده ای است.باصورتی آفتاب سوخته و پر از چروک،در حال به دنیا آوردن بچه یازدهم است.خودش چاق است و شکمش هم خیلی بزرگ.از همان دور معلوم است که جنین درشتی توی شکم دارد؛بالای چهار کیلو قطعا! دست راستی، زنی جوان و لاغری است. شکم کوچکی دارد.تخمین وزن جنین را می نویسم:٢٨٠٠گرم شاید هم کمتر!

زن جوان بی طاقت است.عرق می ریزد.یقه صورتی پیراهن زایمان را از زور درد جر داده.موهای مجعدش خیس خیس است و از زیر روسری نمناکش بیرون ریخته.هی هوار می زند: الهی بمیری مراد. من که بچه نمی خواستم. الهی پرپرشی مراد!ننه ات بشینه به عزات!دارم می میرم.به دادم برس مراد.نره غول بی خاصیت.گفتم پول بده برم سزاریون کنم.ای خاک بر سرگدات کنن!

بعد از نفرین های پروپیمان زن جوان،عربده های زن مسن شروع می شود:داداشت بره زیرگل!ننه خودت الهی داغ ببینه! چرا مراد منو نفرین می کنی؟ اشالله سر زا بری. خودت عرضه زاییدن نداری، می‌خواد یه وجب بچه بزاد داره دنیا رو خراب می کنه.حالا زاییدنو نشونت می دم. یازده تا زاییدم توپ توپ!این یکی ام سه برابر جزقلی توئه.بی خاصیت!هی می گه سزاریون.هی می گه سزاریون

 میان مکالمه هیجان انگیز این دو نفر یکی از ماماها لبخندزنان به طرفم می آید و می گوید:”می بینی خانم دکتر.اینها عروس و مادرشوهرند.از بخت بد،دوتاشون باید تو یه شب زایمان کنن”

چند ساعت بعد،سر و صداها کمی آرام تر شد و زن مسن یازدهمین فرزندش را به دنیا آورد؛به قول خودش توپ توپ یک پسر ۴٢٠٠گرمی.بچه جوری با صدای بم نعره می کشید که گفتی یک مرد گنده است.

 زن جوان هم کمی بعد زایمان می کند.دخترکی سفید میان دست های من سر می خورد.وزنش که کردم با اغماض گفتم٢۶۵٠ گرم

 عروس و مادرشوهر را می خواهیم به بخش بعد از زایمان بفرستیم به پرستار ها سفارش می کنم آنها را در٢اتاق جداگانه بخوابانند.

صفحه Med Apple در فیس بوک
صفحه Med Apple در گوگل پلاس
توییتر Med Apple

 سیگاری‌ها و کوهنورد‌ها مرام خاصی دارند. یک کوهنورد در کوه حتی اگر خودش آب و غذای کافی نداشته باشد به کوهنورد دیگری که کمک نیاز دارد کمک می‌کند. یک سیگاری هم هر چه قدر خمار دود باشد، باز حاضر است سیگارش را با یک سیگاری دیگر قسمت کند. خیلی‌ها با این مرامنامه نانوشته آشنا هستند و به آن پایبندند، اما چیزی که شاید شما در مورد آن کمتر شنیده‌اید فرهنگی به اسم مرام کتابخانه‌ای است!

درسخوان‌هایی که ساعات متوالی در کتابخانه می‌نشینند در جریان این هم‌نشینی مملو از سکوت انس و الفتی با هم پیدا می‌کنند و سعی می‌کنند داخل و خارج کتابخانه این رابطه را گسترش دهند و حفظ کنند این آدم‌ها از کمک به یکدیگر دریغ نمی‌کنند. معروف است که رفیق واقعی آدم، رفیق زندان و سربازی اوست. به این دو دسته باید رفیق کتابخانه را هم اضافه کرد!

صفحه Med Apple در فیس بوک
صفحه Med Apple در گوگل پلاس
توییتر Med Apple

با پیشرفت تکنولوژی، آرزوها دیگر در حد آرزو باقی نمی مانند و بسیاری از آنها به ایده ها و سپس طرح های کاربردی تبدیل می شوند. یکی از این طرح ها که حالا به مرحله تجاری رسیده است، تبدیل موبایل یا تبلت به میکروسکوپ قابل حمل است.

شرکت تکنولوژیهای بودلین، میکروسکوپ ویژه ای را ساخته که با تمام آی دیوایسها سازگار است. این میکروسکوپ دارای زبانه های قابل تنظیمی است که می توانید با استفاده از آنها، لنز را دقیقا سرجای خودش روی آیپد (مینی یا فول سایز)، آیپاد تاچ یا آیفون (۴ و ۵) سوار کنید. این وسیله که پروسکوپ میکرو موبایل یا به اختصار پروسکوپ ProScope نام دارد،  قدرت بزرگنمایی بین ۲۰ برابر تا ۸۰ برابر را داراست.

۱۲ لامپ LED که دورتادور لنز چیده شده اند، روشنایی لازم (وبیشتر از آن) را برای تهیه تصاویر با کیفیت بالا فراهم می کنند و باتری یون لیتیومی که داخل ProScope تعبیه شده، انرژی لازم برای روشن ماندن این لامپها به مدت ۵ ساعت پیاپی را تامین می کند. بازوهای این گجت، دارای پایه های کوچکی هستند تا بتوانید بدون استفاده از دست مجموعه پروسکوپ و آی دیوایس را به کار ببرید.پروسوپ برای تمام آی دیوایس ها به قیمت حدود ۱۵۰ دلار از هم اکنون قابل خرید است.

منبع

صفحه Med Apple در فیس بوک
صفحه Med Apple در گوگل پلاس
توییتر Med Apple

امتحان امسال اصلا عادلانه نبود. بوی تقلب عجیب به مشام می رسد . دسته بندی های عجیب و غریب و ایجاد شرایط دشوار برای پاسخگویی از جمله عللی است که من برای عادلانه نبودن امسال دارم .

به نظر من  دوستانی که می گویند سوالات امسال غیرمنطقی بود اشتباه می کنند و ایضا اون دسته از اساتیدی که مثلا می گویند سوالات جراحی را از لابلای سوالات ارتقا و بورد کش رفته  اند و این که بدانی اصلا مارک دمپایی اتاق عمل هم چیست به چه درد سنجش می خورد و این ها !  و  یا این که رزیدنت های سال سه روان هم در سوالات شک می کردند !!

به نظر حقیر سوالات بسیار علمی بود. مثلا سوالات چشم بسیار عوامانه بود، در حالی که سوالات زنان به هیچ نحوی از انحاء قابل پاسخگویی نبود . و سوالات فارماکولوژی هم عین هلو ! (قابل توجه عزیزان مربوط به انتخابات و مسائل مربوطه: این ضرب المثل هیچ جنبه سیاسی ندارد). به هر حال از همین جا از همه طراحانی که با صرف وقت فراوان موجبات انبساط خاطر و ایجاد خجستگی مفرط را در داوطلبان “عزیز”  به وجود آوردند، تشکر می کنم.

اما برسیم به تبعیض و آپارتاید و ناعادلانگی و امثالهم (که به نظر می آید بیشتر یک بازی سیاسی –قدرتی – اجتماعی است . مثال ها با توجه به حوزه تهران خدمت شما ارائه می گردد. شما هم مثال های خود را ارائه کنید. هر داوطلب / یک حوزه ):

الف / اختلاف طبقاتی : برخی از شرکت کنندگان در طبقه جداگانه ای اسکان داده شده بودند. این شرکت کنندگان که هنگام ثبت نام با آگاهی قبلی گزینه “من چپ دست هستم” را علامت زده بودند در بالاترین طبقه اسکان داده شده بودند و اگر فکر می کنید هدف مسئولین برگزاری جلسه از این کار اختصاص صندلی های مخصوص به این افراد بود اشتباه می کنید . زیرا کمتر از نیمی از صندلی های آن طبقه مخصوص چپ دست ها بود و باقی صندلی ها معمولی بودند.

۲/ اختلاف سرمایه ای : روایت شده  که سیانوری که با بادام تلخ به خورد یکی از بزرگان مستبد تاریخ رفته ، باعث مرگ او شده است . این در حالی است که پیش مرگ های زیادی هم داشته که در کوتاه مدت متوجه نمی شدند. راسپوتین هم ظاهرا مورد سوء قصد با شیرینی مسموم قرار گرفته اما نمرده ، زیرا شیرینی زهر را خنثی می کرده است . حالا شما دقت کنید به توزیع کیک های با طعم های مختلف بین شرکت کنندگان. مثلا کاپوچینوی تلخ ، توت فرنگی شیرین ، و شکلاتی تلخ و شیرین . خودتان بیابید رومانوف را!

۳/ اختلاف مکانی : مرکز همایش های رازی یک جایی است در روبروی ساختمان اصلی دانشگاه ایران سابق . محل امتحان رازی اعلام شده باشد و در ساختمان روبرویش برگزار شود ، شک برانگیز نیست ؟

بوی تقلب را شما هم استشمام می کنید ؟

صفحه Med Apple در فیس بوک
صفحه Med Apple در گوگل پلاس
توییتر Med Apple

اسپور این باکتری جهت اشاعه بیماری در جنگهای میکربی و حملات تروریستی (بیوتروریسم) در هوا پخش می شود تا گروه بزرگی از مردم را آلوده کند و بیشترین علت مشهور شدن آن هم به این کاربرد (سو استفاده) بر می گردد.

عامل:

باسیلوس آنتراسیس (نوعی باسیل میله ای شکل از نوع گرَم مثبت)

روش انتقال:

- پوستی: تماس با دام یا محصولات آلوده دامی و ورود از خراشهای کوچک پوست یا گزش حشرات

- تنفسی: استنشاق اسپور (در حملات بیوتروریسم یا کارخانه های پشم بافی و مراکز نگهداری دامها)

- گوارشی: خوردن مواد گوشتی آلوده که خوب پخته نشده باشند.

دوره نهفتگی: حدود ۷ روز بعد از تماس با عامل بیماریزا

علائم: 

در نوع پوستی یک زخم مثل جای گزش حشرات بوجود می آید که خارش دارد، بعد از مدتی زخم حالت تاولی پیدا می کند و بعد از آن مرکز زخم سیاه می شود. ممکن است محل زخم بعد از بهبودی باقی بماند.

در نوع گوارشی، علائم به صورت تهوع استفراغ و تب و اسهال دیده می شود. در موارد گوارشی سابقه مصرف گوشت آلوده وجود دارد. در نوع تنفسی علائم شبیه آنفلوانزاست اما ممکن است شدیدتر هم بوده و به حالت خونریزی تنفسی دربیاید.

تشخیص:

بر اساس علائم و تشخیص قطعی با نمونه برداری از زخم پوستی یا گرفتن نمونه خون و کشت و رنگ امیزی گرَم ممکن است.

پیش آگهی:

سیاه زخم در صورت عدم درمان می تواند کشنده باشد. از هر ۲ مورد آنتراکس گوارشی یک نفر و از هر ۵ مورد آنتراکس پوستی هم یک نفر در صورت عدم درمان خواهند مرد. اگر علائم تنفسی بصورت خونریزی بروز کند، احتمال مرگ خیلی بالاست. در بعضی موارد باکتری راه خود را به مغز و پرده مننژ می گشاید که همراه با علائم شدید مغزی است و در صورت درمان نشدن در بیشتر موارد بیمار را می کشد.

درمان:

مثل همیشه پیشگیری بهتر از درمان است. واکسناسیون سیاهز خم (آنتراکس) در کارکنان دامداریها و کشتارگاهها و سایر مشاغل وابسته الزامی است و واکسن ان در ایران هم موجود است.

بعد از ابتلا در صورت تشخیص پزشک می توان از داروهایی مانند پنی سیلین، داکسی سایکلین و سیپروفلوکساسین برای درمان بیماری استفاده کرد. در صورت وجود علائم همراه، درمانهایی برای کنترل این علائم (نظیر تهوع، تب، مشکلات پوستی و غیره) نیز در نظر گرفته می شود.

منابع: مدترم- ویکی پدیا- میکروبیولوژی جاوتز

صفحه Med Apple در فیس بوک
صفحه Med Apple در گوگل پلاس
توییتر Med Apple

آزیترومایسین azithromycin یکی از داروهای آنتی بیوتیک پرمصرف در جهان است. طبق آمار FDA (سازمان نظارت بر غذا و دارو آمریکا) در سال ۲۰۱۱ فقط در امریکا بیش از ۴۰ میلیون نفر، نسخه آزیترومایسین به دست، راهی داروخانه ها شده اند.

با گسترش مصرف آزیترومایسین، کم کم نگرانی هایی در مورد عوارض جانبی احتمالی این دارو در دل پزشکان و پژوهشگران رخنه کرد و مطالعاتی برای سنجش خطرات مصرف این دارو صورت پذیرفت. مطالعات اولیه حاکی از این بودند که ممکن است استفاده از آزیترومایسین، باعث افزایش احتمال مشکلات قلبی و عروقی شود.

آزیترومایسین خطرناک:

بر پایه این مطالعات، مقامات FDA اعلام کردند که باید در برچسب داروهای آزیترومایسین تغییراتی به عمل بیاید و خطرات احتمالی آن روی بسته بندی و بروشور همراه دارو به اطلاع همگان برسد. به این ترتیب برچسب “احتمال بروز آریتمی (نامنظمی ضربان) قلبی در بیماران” به پیشانی آزیترومایسین خورد. آزترومایسین متهم شد که باعث طولانی شدن فاصله QT در نوار قلبی و افزایش خطر آریتمی های قلبی (مانند تورساد د پوینت)می شود و از این رو در بیماران دارای سابقه QT طولانی، افت پتاسیم، افت منیزیوم و برادیکاری (کاهش ضربان) بهتر است با احتیاط استفاده شود.

همچنین مصرف همزمان آن با داروهای موثر در ریتم قلبی مانند آمیودارون، پروکایین آمید، کینیدین و … نیز باید تحت نظر پزشک صورت پذیرد.

آزیترومایسین مظلوم:

اما نباید آزیترومایسین را به همین راحتی ها هم فدای این اتهامات بکنیم، FDA در گزارش خود رسما اعلام می کند که با همه این احوال هنوز آزیترومایسین بهترین دارو در درمان پنومونی (ذات الریه) سرایت یافته از جامعه است. علاوه بر آن مطالعاتی منتشر شده اند که نشان می دهند احتمال مشکلات قلبی در بیمارانی که آزیترومایسین مصرف می کنند، با مصرف کنندگان دیگر آنتی بیوتیکها مثل پنی سیلین-وی تفاوت چندانی ندارد.

هم چنین فقط مصرف آزیترومایسین در حال حاضر می تواند ریسک اختلالات ضربانی قلب را بالا ببرد و استفاده آن در روزهای اخیر و یا گذشته تاثیری در این مساله ندارد. در مطالعاتی دیگر ثابت شده که مصرف آزیترومایسین در افراد عادی مشکل چندانی در بر ندارد، اما در بیماران دارای زمینه مشکلات قلبی می تواند دردسرساز شود.

جمع بندی:

بطور خلاصه باید گفت که آزیترومایسین هنوز یکی از بهترین داروهاست، اما مصرف آن همزمان با مشکلات قلبی یا بعضی داروها می تواند خطراتی را برای بیمار بوجود بیاورد. علاوه بر آن بیشتر داروهای انتی بیوتیک دیگر هم می توانند مشکلات مشابهی را با خود همراه داشته باشند. بنابراین بهتر است این دارو بطور خودسرانه و بدون نظر پزشک مصرف نشود.

برای اطلاعات بیشتر می توانید مقاله پزشکان FDA و این تحقیق را در این خصوص بخوانید.

صفحه Med Apple در فیس بوک
صفحه Med Apple در گوگل پلاس
توییتر Med Apple

ساعت ۹ شب از بیمارستان برمی‌گشتم، دلم نمی‌خواست نه چیزی بخورم، نه چیزی بنوشم و نه حتی بخوابم. هیچ چیزی نمی‌خواستم به جز آرامش، اینکه کسی نیاید و صدایم نکند که دکتر بیایید زایمان داریم. در طول دو هفته مرا ۵ بار در مسیر سورتمه‌ها بر بالین بیمار می‌بردند.

به خانه که می‌رسیدم چشمانم را سنگینی عمیقی فراگرفته بود. شب‌ها در رویا خود را می‌دیدم که عمل ناموفقی را انجام داده‌ام، پهلوی بریده شخصی پیش رویم است و دستانم غرق در خون است و علی‌‌رغم گرمای بخاری که نزدیکم بود، خون‌ها به شکل ماده‌ای چسبناک و لزج رویم می‌ریختند.

در روز سرکشی با قدم‌های تند راه می‌رفتم و پشت‌سرم نیز پزشکیار آقا و خانم و دو تا از پرستارها همراهم می‌آمدند. در نزدیک تخت بیماری که نفس‌های گلایه‌آمیزش نشان از تبی داشت که گویی از گرمایش ذوب می‌شد، ایستادم. به مغزم فشار آوردم تا تمام آنچه درباره اوست به خاطر بیاورم. دستانم، پوستی شعله‌ور و خشک را لمس کرد، به مردمک چشمانش نگاه کردم، به پهلو خوابندمش و به صدای ضربه‌های اسرارآمیز در اعماق قلبش گوش سپردم و تنها یک فکر به ذهنم خطور کرد: چطور او نجات یافته؟ این بیمار نجات‌یافته! این بیمار و همه کسانی که به اینجا آمده بودند!

پیکار در راه بود. هر روز در حضور دنیای سفید برف‌ها مبارزه آغاز می‌شد و شب‌هنگام در حضور نور با حرارت غم‌انگیزی که سوسو می‌زد به پایان می‌رسید. شب‌ها با خود می‌گفتم: «کی این نبرد به پایان خواهد رسید؟ کنجکاوم بدانم کی؟ یعنی اهالی اینجا همچنان سوار بر سورتمه به اینجا خواهند آمد؟ در نوامبر، فوریه، مارس؟» به گراچوکو نامه‌ای نوشتم و با احترام در آن برای بیمارستان درخواست پزشک دوم کردم.

نامه در طول این اقیانوس برف سفر کرد و چهل فرسنگ آن سوتر به مقصد رسید. سه روز بعد جواب آمد، نوشته بودند که البته،‌ البته… قطعا… اما اکنون امکانش نیست… هیچ‌کسی تاکنون به اینجا نیامده است…

و نامه را با یک سری اظهارنظرهای خوشایند درباره کار من پر کرده و موفقیت‌های بعدی را نیز برایم آرزو کرده بودند. البته به نظر اغراق‌آمیز می‌آمد. من اینجا زخم‌ها را می‌بندم، تزریق می‌کنم، سرم می‌زنم، زخم‌های چرکین وحشتناک را باز می‌کنم، گچ می‌گیرم و…

روز دوشنبه نه تنها صد نفر، بلکه صد و یازده نفر مراجعه کرده بودند. تقریبا ساعت ۹ شب کارم را تمام کردم، از خستگی مفرط داشت خوابم می‌برد که تلاش کردم حدس بزنم فردا چه تعداد مراجعه‌کننده خواهم داشت و در روز چهارشنبه چه؟ در خواب دیدم که ۹۰۰ نفر آمده‌اند.

صبح از پشت پنجره اتاق خواب –با آن روشنی مخصوصش- دوباره آغاز شد. چشمانم را باز کردم، خودم را در اتاقم یافتم. به خاطر نمی‌آوردم که کی به خواب رفته بودم.

- دکتر!

صدای پلاگیا ایوانونا را شناختم.

- خوابیدید دکتر؟

با صدای خواب‌آلود و خشمگینی جواب دادم: آمدم!

- آمدم بگویم برای آمدن به بیمارستان عجله نکنید، فقط دو نفر مراجعه‌کننده در انتظار شماست.

برگرفته از  کتاب “خاطرات پزشک جوان” با ترجمه خانم فهیمه توزنده جانی

صفحه Med Apple در فیس بوک
صفحه Med Apple در گوگل پلاس
توییتر Med Apple